چهل روز است که ایران در سوگ فرو رفته است

به نام خداوند بخشنده مهربان
«هر کس انسانی را، بی‌آنکه او کسی را کشته یا در زمین فسادی کرده باشد، بکشد، چنان است که گویی همه انسان‌ها را کشته است؛ و هر کس انسانی را زنده بدارد، چنان است که گویی همه انسان‌ها را زنده داشته است.»
(قرآن کریم، سوره مائده، آیه ۳۲)

چهل روز است که ایران در سوگ فرو رفته است.

دل‌هایمان خونین است، چشمانمان آکنده از اشک و جان‌هایمان شکسته است.

چهل روز پیش، مادران و پدران داغدار، همسران و کودکانی که یتیم شدند، عزیزان خود را برای آخرین بار دیدند، بی‌آنکه باور کنند رژیم خون‌ریز جمهوری اسلامی آنان را با سلاح‌های جنگی به قتل خواهد رساند.

کشتار هولناک ژانویه ۲۰۲۶ در ایران که به دست حاکمیت جنایتکار علی خامنه‌ای انجام شد، نقض آشکار حقوق بشر و ارزش‌های بنیادین انسانی است. هیچ انسان آزاده‌ای نمی‌تواند در برابر این جنایت سکوت کند یا از محکوم کردن آن خودداری نماید.

در این چهل روز، همه چیز گفته و دیده شده است؛ هر کس که می‌خواست بفهمد، تاکنون فهمیده است.

دفاع از حقوق بشر نمی‌تواند گزینشی باشد

مخالفت با رژیم دیکتاتوری و سرکوبگر علی خامنه‌ای به معنای حمایت از شکل دیگری از سلطه ـ چه ایدئولوژیک، چه خارجی و چه وابسته به قدرت پیشین سلطنتی ـ نیست. آینده ایران نباید در اختیار منافع بیرونی قرار گیرد یا بر اساس طرح‌هایی که از خارج تحمیل می‌شوند شکل بگیرد.

مردم ایران خواهان استقلال، آزادی و حق تعیین سرنوشت‌اند. بسیاری از چهره‌های مخالف، همچون آقای مصطفی تاج‌زاده که اغلب در داخل کشور زندانی یا در حصر خانگی بوده‌اند، با وجود سرکوب، این صدا را نمایندگی می‌کنند. تعهد آنان شایسته به‌رسمیت شناخته شدن است.

به همین ترتیب، دعوت به مداخله نظامی خارجی یا مشروط کردن آزادی ایران به ائتلاف‌های ژئوپلیتیکی بحث‌برانگیز، نمی‌تواند راه‌حلی پایدار باشد.

من با همان قاطعیت هرگونه نقض حقوق بشر را، هر کجا که رخ دهد، محکوم می‌کنم. همان‌گونه که خشونت‌های اعمال‌شده علیه مردم فلسطین از سوی دولت جنایتکار و نسل‌کش اسرائیل را محکوم می‌کنم، سرکوب و خشونت تحمیل‌شده بر مردم ایران توسط جمهوری اسلامی را نیز محکوم می‌نمایم. جان انسان و کرامت او را نمی‌توان بر اساس منافع سیاسی اولویت‌بندی کرد.

قابل درک نیست که برخی مدافعان یک آرمان، در برابر رنج ملت دیگر سکوت کنند. حمایت از عدالت، نیازمند انسجام و جهان‌شمولی است.

نمی‌توان با یک ستم مبارزه کرد و در برابر ستمی دیگر چشم فرو بست.
دفاع از حقوق بشر نمی‌تواند دوگانه و گزینشی باشد. این دفاع نه وابسته به ائتلاف‌هاست و نه تابع موازنه‌های راهبردی؛ بلکه باید جهانی، پایدار و بی‌ابهام باشد.

مردم ایران امروز از آزمونی بزرگ عبور می‌کنند. مبارزه آنان برای آزادی، حقی است که به خودشان تعلق دارد. آنان می‌خواهند آینده خود را بدون دیکتاتوری، بدون مداخله خارجی و بدون اشکال تازه‌ای از سلطه بسازند.

خداوند مردم ایران و همه ملت‌های ستمدیده را از بی‌عدالتی، از تجاوزهای خارجی و از هرگونه استبداد حفظ فرماید.

این روزها باید روزهای همبستگی، همدلی و بیداری وجدان باشد.
در این ماه مبارک رمضان و در این ایام روزه‌داری مسیحیان، از شما می‌خواهم مردم ایران و همه کسانی را که زیر ستم‌اند در اندیشه و دعاهای خود یاد کنید.

وحید خوشیده
۱۸ فوریه ۲۰۲